Instalacje wodno-kanalizacyjne


kanalizacja

Instalacje wodno-kanalizacyjne
Instalację wodno-kanalizacyjną wykonuje się na etapie stanu surowego budynku. Podczas budowy obiektu przeprowadza się część prac, związanych z przygotowaniem wyprowadzenia do podłączenia z siecią wod-kan oraz dostosowaniem jej lokalizacji do planowanych lub istniejących przyłączy. Projekt zaopatrzenia w wodę oraz wykonania instalacji ściekowej powinien być określony w pozwoleniu na budowę. Gdy woda będzie dostarczana z sieci wodociągowej, ścieki odpływały do kanalizacji, to przyłącza muszą być wykonane na warunkach określonych przez firmę wodno-kanalizacyjną. Wykonanie przyłącze do wodomierza również należy do zleceniodawcy.

Zasady montażu instalacji wodnokanalizacyjnej
Instalacja kanalizacyjna projektowana jest jako grawitacyjna. W praktyce to oznacza, że ścieki spływają w niej pod własnym ciężarem. Odcinki rur w poziomie układa się ze spadkiem w kierunku odpływu ścieków. Wartość minimalną spadku przyjmuje się 2-3% ( 2-3 cm na każdy metr długości przewodu), ale nie więcej niż 15%.
Połączenia rur
Połączenie rur wymagają szczególnej staranności, ponieważ od nich zależy szczelność całej instalacji. Liczba złączy powinna być ograniczona do minimum, ze względu na zmniejszenie oporów przepływu w kanalizacji. Karbowane czy elastyczne rury sprzyjają osadzaniu się zanieczyszczeń i pogarszają drożność instalacji. Dlatego niewskazane jest ich nadużywanie w trakcie montażu instalacji.
Podejścia łączy się z pionami pod kątem 45o, z jak najmniejszą ilością załamań. Podejście z miski ustępowej powinno być oddalone nie więcej niż 1 m od pionu oraz znaleźć się poniżej innych w danej kondygnacji budynku. Uchwyty mocujące powinny umożliwiać ruchy termiczne rur i umieszcza się je co 50-80 cm.

Średnice przewodów
Średnica rur musi być dostosowana do ilości spływających ścieków. W praktyce należy dobrać średnicę do przyłączeniowych przyborów kanalizacyjnych ( toaleta, wanna, umywalki itp.). Przepisy określają minimalne dopuszczone średnice rur kanalizacyjnych. Jednak, gdy na trasie rurociągu kanalizacyjnego jest więcej niż trzy załamania, należy zwiększyć średnice rur odpływowych. Przewody położone bliżej odpływu budynku nie mogą być w przekroju mniejsze niż średnice odpływu z przyborów sanitarnych. Natomiast średnica pionu powinna być co najmniej równa wartości średnicy największego z przyłączonych do niego podejść.
Piony kanalizacyjne powinny mieć jednakową średnicę na całej długości i zazwyczaj jest to 100 mm. Można stosować mniejsze średnice ( 70 mm), gdy do pionów nie są podłączone miski ustępowe. Piony wyprowadza się na wysokość 0,5-1 m ponad dach budynku w celu zapewnienia wentylacji instalacji.
Przewody odpływowe (poziome, odprowadzające ścieki z pionów) wykonuje się z rur o średnicy 150 mm. Mniejsze można stosować w przypadku, gdy do pionu nie są podłączone miski ustępowe. Obowiązuje tutaj również zasada, że średnica przewodu odpływowego nie może być mniejsza od średnicy pionu. Przewody odpływowe odprowadzają ścieki do przykanalika (przewód zbiorczy). Jego średnica nie może być mniejsza od średnicy największego przewodu odpływowego ( zazwyczaj 150 mm).
Instalacja kanalizacyjna pod gruntem
Instalacja kanalizacyjna prowadzona pod gruntem musi być zabezpieczona przed zamarzaniem. W tym celu montuje się ją na głębokości 0,8- 1,2 m lub zabezpiecza warstwą izolacji termicznej z nienasiąkalnego materiału. Rury kanalizacyjne umieszcza się w gruncie w odległości:
– 1,5 m od przewodów wodociągowych i gazowych
– 0,5 m od kabli telekomunikacyjnych
– 0,8 m od kabli energetycznych

Zasady montażu instalacji wodociągowej
Woda do każdego piętra doprowadzana jest przez pion. Zawory czerpalne i baterie są tzw. odbiornikami wody, które połączone są za pomocą podejść. Aby jednak ciśnienie wody było odpowiednie w instalacji, a także nie zalegała ona w rurach, a wszystkie elementy instalacji sprawnie działały należy je zamontować zgodnie z pewnymi zasadami.
Odcinki pomiędzy pionami a punktami czerpalnymi muszą być jak najkrótsze. Przewody wodociągowe nie mogą być przewymiarowane, czyli nie powinny mieć większych średnic niż przewidziane projektem. W innym wypadku ciśnienie wody w instalacji będzie mniejsze.

Poprowadzenie rur
Przewody wody ciepłej powinny być prowadzone nad przewodami wody zimnej w odległości co najmniej 10 cm. Inne instalacje ( gazowe, elektryczne itp.) powinny biec nad przewodami wodociągowymi. Można je prowadzić po ścianie lub ukryć w bruzdach ściennych. W ścianie rury wodociągowe powinny być umieszczone w elastycznej rurze karbowanej ( peszel). Dzięki temu są zabezpieczone przed uszkodzeniem oraz chronione przed powstawaniem naprężeń. Należy też pamiętać o kompensacji. Rura w naturalny sposób wydłuża się pod wpływem ciepła. Dlatego powinna mieć umożliwiony tzw. ruch cieplny. W tym wypadku prowadzi się je z pewnym luzem i umieszcza w specjalnej otulinie. Odcinki rur nie powinny być zbyt długie.
Przejścia przez przegrody
Rury prowadzone w przegrodach ścian muszą być w osłonach z rur stalowych lub PCV. Osłony powinny mieć średnice o dwie dymensje większe od rur wodociągowych. Dzięki takiemu rozwiązaniu rury mogą swobodne pracować. Instalacje wodociągową montuje się prostopadle do przegród.
Połączenia, armatura i złączki
Pion wodociągowy musi być wyposażony w wodomierz i zawór odcinający. Elementy te ( zawór i wodomierz) muszą być chronione przed uszkodzeniem drobnymi cząstkami przez specjalny filtr.
Rury wodociągowe w zależności od zastosowanego materiału ( stal ocynkowana, miedź lub tworzywo sztuczne) łączy się na wiele sposobów. Dla stali ocynkowanej są to łączniki gwintowe z żeliwa białego na docisk. Uszczelnia się je teflonem, pakułami oraz pastami uszczelniającymi. Przy miedzi stosuje się lutowanie oraz łączniki zaprasowane. Materiały z tworzyw sztucznych w zależności od ich rodzaju mogą być zgrzewane doczołowo, montowane złączki zaciskowe, gwintowane lub zaprasowane. Stosuje się również połączenia kielichowe z uszczelką gumową.
Łączenia poszczególnych materiałów
Rury miedziane można łączyć z rurami typu Sandwich z zabezpieczaniem łącznika przekładką np. teflonową. Przewody miedziane można łączyć ze stalą ocynkowaną zgodnie zasadą najpierw stal potem miedź, patrząc w kierunku przepływu. Na etapie projektowania instalacji w budynku należy minimalizować ilość kształtek, gdyż powodują one największe opory przepływu.
Z jakiego materiału wykonać instalacje wodno-kanalizacyjną
Materiały instalacyjne to zazwyczaj miedź, tworzywa sztuczne lub stal ocynkowana. W zależności od zastosowanych rur różne będą średnice przewodów. Głównym kryterium przy wyborze jest cena. Jednakże różnica cenowa między instalacją miedzianą, stalową lub PCV nie musi być duża. Większy wpływ na koszty wykonania instalacji wod-kan ma wzajemny układ pomieszczeń sanitarnych. Jeśli one sąsiadują ze sobą to warto zminimalizować np. wielkość przejść oraz pionów, aby zredukować ilość przewodów wodno-kanalizacyjnych. Przed podjęciem ostatecznej decyzji dobrze zasięgnąć opinii doświadczonej firmy instalacyjnej.